آقا یک نکته‌ای مدت‌هاست گوشه‌ی گلوم گیر کرده. اصولا من تو جایگاهی نیستم که بخوام بگم بیرون رفتن تو تظاهرات خوبه یا بد. اما اگه تصمیم به رفتن گرفتید و خدای نکرده، خدای نکرده، خدای نکرده، به خشونت کشیده شد، مهمترین چیز رسوندن کمک‌های اولیه به صدمه‌دیده‌هاست!

حالا نگو چشم‌بسته غیب گفتی. آخه تو اون فیلم‌هایی که از روزهای خرداد و تیر پخش می‌شد، به نظر می‌اومد بزرگترین دغدغه‌ی اطرافیان فیلم‌برداریه! حالا چقدرش برای اطلاع‌رسانیه چقدرش برای بلوتوث‌بازی و امثالهم، بماند. مسئله اینجاست که کمک به فرد آسیب‌دبده در اولویته که خوب همه می‌دونیم بعضی وقت‌ها ثانیه‌ها هم تو نجات جون آدم‌ها اهمیت دارند. من می‌دیدم که یکی تیر می‌خورد، دویست نفر دورش رو می‌گرفتند به فیلم‌برداری! یعنی نه تنها کمک‌حال نبودند، که جلو دست و پای کمک‌کننده‌های احتمالی رو هم می‌گرفتند!

نکته‌ی دیگه این که تو این شرایط فرد آسیب‌دیده نه تنها از لحاظ جسمی، که از لحاظ روحی هم احتیاج به کمک و پشتیبانی داره! جیغ و دادها حال‌ش رو بدتر می‌کنه و از اون بدتر اینی که تا خون می‌بینی، داد می‌زنی: “می‌کشم، می‌کشم، آن که برادرم کشت!” باز هم جدای بحث درست یا غلط بودن این شعار، به این فکر کن که رسما به آسیب‌دیده داری می‌گی تو مردنی هستی و نمی‌شه نجاتت داد! اون به امید نیاز داره، حتی اگه خیلی احتمال زنده‌موندن‌ش کم باشه!‌

و البته باز هم امیدوارم که خونی از دماغ کسی ریخته نشه!