آخرین اسطوره‌ی هنوزفعال ِ نسل من هم رفت. بازیکنی که در دهه‌ی ۸۰ با آ.ث.میلان رویایی ِ اون زمان یکی از ستاره‌های دست‌نیافتنی ما بود و با توجه به این که از ۱۶ سالگی کارش را با میلان شروع کرده بود و تا ۴۰ سالگی ادامه داد، تنها بازمانده‌ی آن زمان‌هاست. بازیکنی که فراز و نشیب‌های زیادی را با میلان طی کرد و به بزرگ‌ترین افتخارات رسید.

تا وقتی به بزرگسالی نرسی، نمی‌توانی بفهمی که چقدر تفاوت هست به پرستیدن ستاره‌ها در زمان کودکی و نوجوانی تا دوست داشتن‌شان در بزرگسالی. وقتی بزرگ می‌شوی ستاره‌های بی‌بدیل امروزی تنها بازیکن‌های خوب هستند؛ اما در زمان تین‌ایجری ستاره‌ها را از ته دل می‌پرستی.

و مالدینی همه چیز را با هم داشت. قیافه‌ی کاریزماتیک، خصوصیات فیزیکی عالی، تکنیک مناسب، حضور چندین ساله در یکی از رویایی‌ترین تیم‌های مطرح در زمان خودش… حتی استیل دویدنش هم ما را دیوانه می‌کرد.

و این‌ها باز هم مرثیه‌ی او نیست، که همیشه ستاره‌ها رفتنی‌اند. مرثیه‌ی نسل من و ماست. نسلی که از سی گذشت و اسطوره‌هایش تمام شدند. اسطوره‌هایی که برایشان گلو پاره می‌کردیم، نه مثل حالا که لذت‌مان از فوتبال خلاصه می‌شود به کف‌زدنی لابد به تشویق حرکتی.

خداحافظ کاپیتان!

لینک مستقیم ویدئو

 تیتراژ: Play Now | Play in Popup | Download

دستگیری قاچاقچی
اعتماد به نفسش منو کشته
بابا بامرام، بی‌خیال!
بچه‌ها مواظب باشید
دوربین مخفی

پیام‌های بازرگانی ۱
پیام‌های بازرگانی ۲

در ناامیدی بسی امید است
اتوبوس خشمگین
حرف رو باید دو بار جوید
سینه‌سوخته‌گان
نوانمای هفته

تصنیف “نی‌زن” از آلبوم “بوی باران” به خوانندگی “محمدرضا شجریان” – شعر قسمت اول از “فروغی بسطامی” و قسمت دوم از “حافظ” – آهنگ از “حسین یوسف‌زمانی” – به گوش جان بشنو:

 نی‌زن: Play Now | Play in Popup | Download

گر عارف حق‏بینی چشم از همه بر هم زن
چون دل به یکی دادی آتش به دو عالم زن

هم چشم تماشا را بر روی نکو بگشا
هم دست تمنا را بر گیسوی پرخم زن

هم نکته‏ی وحدت را با شاهد یکتا گو
هم بانگ اناالحق را بر دار معظم زن

گر تکیه دهی وقتی، بر تخت سلیمان ده
ور پنجه زنی روزی در پنجه‏ی رستم زن

گر دردی از او بردی، صد خنده به درمان کن
ور زخمی از او خوردی صد طعنه به مرهم زن

چون ساقی رندانی، می با لب خندان خور
چون مطرب مستانی نی با دل خرم زن

—————————————-

مغنی کجایی؟ نوایت کجاست؟
نوای خوش غم‌زدایت کجاست؟

مغنی از آن پرده نقشی بیار
ببین تا چه گفت از درون پرده‌دار

چونان برکش آواز خنیاگری
که ناهید چنگی به رقص آوری

-

شعر کامل فروغی بسطامی فارغ از این آهنگ هم دل می‌برد ز دستم صاحبدلان خدا را! :ی

گزارشگر بازی منچستر یونایتد-آرسنال:
“الکس فرگوسن و آرسن ونگر تا به حال چهل بار با مربی‌گری این دو تیم مقابل هم قرار گرفته‌اند که فرگوسن شانزده بار و ونگر پانزده بار پیروز میدان شده‌اند…”

چهل بار می‌دونی یعنی چی؟! فرگوسن ۲۳ سال مربی منچستر بوده تا حالا و ونگر ۱۳ سال! حالا هی بشین بگو حق ما بیشتر از این حرف‌هاست. کی این حق رو به ما داده؟! از کوزه همان برون تراود که در اوست!

نه خدایی دیدی پسرمون چه گلی کاشت؟! ؛) پسر نگو، بلا بگو! آقا، رکورد زد، رکوردزدنی! ۳۸۷ رای آورد که با نفر دوم ۱۶۹ رای فاصله داشت. هیچ کسی تا امروز بالای ۲۹۲ امتیاز نیاورده بود. بیشتر کشورها نروژ رو به عنوان یکی از سه مقام اول انتخاب کرده بودند و تنها کشوری که هیچ امتیازی نداده بود، فرانسه بود. خلاصه که حالا به ما که افتخاری نمی‌رسه که فکر کنی می‌خوام قیف بیام، ولی کارش نافرم درسته! قبلا هم در موردش نوشته بودم.

امسال چون پنجاه درصد رای رو هیئت ژوری می‌دادن، رای‌ها واقعا منصفانه‌تر از سال‌های قبل بود. حتما تا حالا شنیدی که آرش هم با دختری آذربایجانی به اسم آیسل از آذربایجان شرکت کرده بود که موزیک و ترانه هم کار آرش بود و انصافا قشنگ که سوم شدند. ایسلند هم خیلی قشنگ بود کارش و دوم شد.

به هر حال اینجا الآن در قسمت‌هایی از اعضای بدن نروژی‌ها عروسیه و چون فردا هم روز ملی‌شونه، عقربه‌ی حس ناسیونالیستی‌شون چسبیده به سقف! خدا به خیر بگذرونه! :ح

لینک مستقیم ویدئو
اجرای یوهانا از ایسلند – مقام دوم
اجرای آرش و آیسل از آذربایجان – مقام سوم

لینک مستقیم ویدئو

من، احمد شاملو، محمد رضا شجریان و خسرو شکیبایی جایی دور هم نشسته بودیم (یه چیزی تو مایه‌های ما سه تا رو کجا می‌برین؟! :ی) در فاصله‌ی شاید پونصد متری ما و بگو با ارتفاع تقریبا دویست متر پایین‌تر دریا بود. شکیبایی و شجریان یک فیلم در مورد شاملو ساخته بودند که داشتند نمایش می‌دادند. من به پهنای صورتم اشک می‌ریختم و معتقد بودم حق مطلب رو ادا نکرده‌اند و شاملو رو اونطور که باید و شاید معرفی نکرده‌اند!

همینجوری که داشتیم بحث می‌کردیم، یهو یک موج بزرگ سونامی‌مانندی اومد و من که تنها کسی بودم که رو به دریا نشسته بودم، موج رو دیدم ولی فکر کردم که تا این بالا نمی‌آد و به بقیه نگفتم و فقط دستم رو گذاشتم رو دوربینم که به گردنم آویزون بود تا احتمالا خیس نشه از ذرات آب رو هوا. اما آب ناغافل اومد تا جایی که بودیم، تقریبا تا کمر و دوربین کاملا خیس شد.

همین موقع دیدیم که موج دوم تو راهه. احمد شاملو رو که مثلا به خاطر اون دور هم جمع شده بودیم، روی ویلچر رها کردیم و شروع کردیم به دویدن به سمت بالا. آخرین صحنه‌ای که یادم موند این بود که در حال دویدن آب از سرم هم گذشت و من دوربین رو بالا گرفته بودم که لااقل اون بیشتر خیس نشه! و در همان حال که قبض رو صادر می‌کردم خدمت فرشته‌ی مرگ، از خواب پریدم :ی

کم‌کم احساس می‌کنم باید نگران شم! :ح

 تیتراژ: Play Now | Play in Popup | Download

پیام‌های بازرگانی ۱
پیام‌های بازرگانی ۲

شجاعت کافی نیست، سیاست هم لازم است
سوتی اخباری
میمون بی‌حیا ۱۸+
بچه‌ها مواظب باشید
نوانمای هفته

لینک مستقیم ویدئو

تا اطلاع ثانوی تعطیل می‌باشد.