میدونی چیه؟ ما اصلا تو محیطی که بزرگ میشیم، یک سری حق و حقوق رو واسه خودمون نمیشناسیم. این که نخوایم از حقمون دفاع کنیم، یک مسئله است؛ اینی که اصلا به ذهنمون نرسه که همچین حقی داریم یک مسئلهی دیگه!
یکی از چیزایی که الآن با توجه با ایامالله امتحانات باز من رو یاد ایران میندازه و همیشه بهش فکر میکنم، نوع برگزاری امتحاناته. البته من خیلی وقته توی ایران امتحان ندادم، اما فکر نمیکنم با زمان ما فرق زیادی کرده باشه. حالا من یه گوشهای از مشخصات اینجا میگم، قضاوت با خودتون.
۱- امتحان معمولا توی سالن ورزشی دانشگاه برگزار میشه. میز و صندلی میچینن و چون هر کسی میز خودش رو جدا داره و میتونه هر چیزی میخواد بذاره! از خوردنی بگیر تا وسایل کمکی که بعضی امتحانا دارن، مثل ماشین حساب، کتاب مرجع … تقریبا همهی امتحانایی که تو اون روز هست، توی یک سالن برگزار میشه و با علامت، محل نشستن برای هر امتحان مشخصه.
۲- ما خارجیها میتونیم دیکشنری با خودمون ببریم! و همچنین به ازای هر ساعت امتحان ده دقیقه وقت اضافی داریم. یعنی برای یک امتحان ۴ ساعته، ما میتونیم ۴ ساعت و ۴۰ دقیقه بشینیم.
۳- هر برگهی امتحان دو تا برگهی دیگه هم پشتش چسبیده، از این کاغذایی که هر چی روی اولی بنویسی، رو دو تای دیگه هم اتوماتیک کپی میشه، مثل این که کاربن گذاشته باشی. برگهی اول میره پیش استاد، دوم پیش مصحح و سوم هم برای خودت! این یعنی این که اولا دو نفر مختلف کاغذهات رو تصحیح میکنن که ضریب خطای نمره دادن رو پایین میآره و خودت هم یک نسخه داری که اگه خواستی بعد امتحان چک کنی جوابهات رو، یا برای اعتراض احتمالی به نمره و … حتی دیدم بعضی استادا بعد از امتحان جوابهای صحیح رو میزنن رو بُرد که اگه خواستی چک کنی با جوابهای خودت!
۴- به هر نفر یک شمارهی تصادفی داده میشه سر جلسه که اسم رو بالای برگه ننویسه، یعنی ناشناس برای استاد و مصحح و فقط دفتر امتحانات میدونه شمارهی هر کسی چیه.
۵- بعد از تموم شدن وقت امتحان، اونایی که تا آخر وقت میخوان استفاده کنن از امتحان (خرخونها :ی)، ۱۰ دقیقه وقت اضافه دارن برای جدا کردن این کاغذها از همدیگه و مرتب کردنشون! اینجور دانشجوها قاعدتا شونصد صفحه هم نوشتن دیگه! قاعدتا وقت لازم دارن، اما این وقت رو از زمان امتحان کم نمیکنن!
۶- در سه حالت دانشجو میتونه دستش رو بلند کنه:
۱-۶- اگه دستش رو با کارت شناساییش بلند کنه، یعنی میخواد برگه رو تحویل بده! یکی از مراقبها* میآد بالا سرش، کارتش رو با دو نسخهی اول میگیره و میبره پیش سرمراقب! (این اصطلاح رو مسلما از خودم در آوردم! یعنی ترجمه کردم! :ح منظور همون مسؤول امتحانه) طرف مشخصات رو چک میکنه، تعداد صفحهها و بقیهی مشخصات رو و تایید میکنه. (تعداد صفحهها بالای صفحهها نوشته میشه، مثلا اگه ۸ صفحه نوشته باشی: صفحهی ۱ از ۸، ۲ از ۸ … تا ۸ از ۸، یعنی یه جورایی جای هیچ شک و شبهه و اشتباهی باقی نمیمونه) طرف کارتش رو میگیره و به سلامت!
۲-۶- اگه دستش رو با کاغذ بلند کنه، یعنی کاغذ اضافه میخواد و یکی از مراقبها براش میآره!
۳-۶- اگه دستش رو خالی بلند کنه، یعنی میخوام برم بیرون! حالا واسه هواخوری، دستشویی رفتن، سیگار کشیدن، خرید از بوفه، کمی قدم زدن یا هر چیزی که فکرش رو بکنی! یک مراقب همراهیش میکنه همهجا، میره قدم میزنه، سیگار میکشه، توالت میره … و بر میگرده. (البته توالت رو فقط تا پشت در میره قاعدتا :ی) سؤالت اینه که خوب اینجوری که تقلب خیلی آسون میشه؟ تبریک میگم! تو یک ایرانی اصیلی! (مثل خودم و ۹۹/۹۹٪ ایرانیهای دیگه) :ی اولین چیزی که به ذهن همهی ما میرسه! اما طبق استاندارد اینجا، این که ممکنه کسی تقلب کنه، دلیل خوبی برای گرفتن حق بقیه نیست! شما به عنوان یک انسان حق داری بگی من نمیتونم ۴ ساعت یکجا بشینم، مخصوصا موقع کار فکری شدید! کسی هم نمیتونه محدودت کنه که یک بار میتونی بری بیرون یا ده بار. فقط نیمساعت اول کسی نمیتونه بره بیرون، که اگه کسی دیر رسید، بتونه بیاد تو و شائبهی تقلب نباشه! بعد از نیمساعت کسی حق ورود به جلسه رو نداره و قاعدتا قبل نیمساعت هم کسی نیاز فوری به بیرون رفتن نداره!
۷- اگر بنا به دلایلی محدودیتهای فیزیکی داشته باشی، دانشگاه موظفه شرایط مناسب رو فراهم کنه! مثلا یکی از همکلاسیهای من تصادف کرده بود و گفت نمیتونه زیاد بنویسه. یک اتاق جدا با کامپیوتر و مراقب در اختیارش گذاشتن که تایپ کنه! یا مثلا دیروز دیدم واسه دو نفر چراغ مطالعه گذاشتن رو میزشون، احتمالا مشکل بینایی داشتن و…
۸- نتایج امتحانا روی سایت مخصوصی میآد که میتونی بری و نمرههات رو چک کنی. نتایج امتحانات کل دوران تحصیل هر کس از زمان دبیرستان تا … دکترا (حتی اگه چند تا رشته خونده باشه) اونجاست. (به عبارتی نتایج کل امتحانهای عمرت، چون تا قبل از دبیرستان اینها اصلا امتحان ندارن!) و مطمئنا هم هر کسی اسم کاربری و رمز خودش رو داره که فقط خودش میتونه نمراتش رو ببینه! البته یک نسخه از لیست نمرات هم بدون اسم و با همون شمارهی مربوطه روی بُرد اتاق امتحانات میذارن.
۹- هر کسی تا یک هفته قبل از امتحان درس مربوط، میتونه اگه میبینه آماده نیست، درس رو حذف کنه! هر چند بار که بخواد! هر کسی هم بخواد درسی رو که مربوط به رشتهاش نیست، اگه علاقهمنده برداره! البته این درس بعدا تو واحدهایی که باید پاس کنه محاسبه نمیشه!
۱۰- هر کسی میتونه هر درس رو تا سه بار امتحان بده. اگه دوبار هم رد بشی، توی کارنامه نمیآد تا قبول بشی و نمرهی قبولی بیاد تو کارنامه! یعنی درس رد شده تو معدل محاسبه نمیشه. قابل توجه خرخونها: اگه نمرهتون خوب نشه، میتونین واسه یک نمرهی بهتر دوباره امتحان بدین! **
-
برای خیلی از دانشگاههای ایران هم انجام این کار از لحاظ امکانات ممکنه. مثلا دانشگاه تهران که من درس میخوندم، تا جایی که یادمه بیشتر از ۴-۵ تا سالن سرپوشیده داشت! فقط میمونه اون حرمت و کرامت انسانی که خوب کجای جامعهی ما رعایتش میکنن که اینجا نمیکنن؟!
——————————————————————————
* مراقبها پیرزن/پیرمردهای بالای ۶۰-۷۰ سال و بازنشستهان (البته غیر همون رئیسشون که از دفتر امتحانات میآد) که این کار براشون هم فاله هم تماشا! هم یک پولی درمیآرن، هم حوصلهشون سر نمیره تو خونه. واسه دانشگاه هم خوبه! واسه این کار ساده، نیازی نداره کارمنداش رو علاف کنه! و چون تقریبا همهی امتحانات هم توی یک سالن برگزار میشه، مدیریتش راحتتره.
** این چیزاییه که الآن یادم میآد! وقتی که بهش خوب فکر کنی، خیلی هم عجیب نیست! اما تو جایی که ما بزرگ شدیم… حداقل زمانی که من دانشجو بودم، هیچ کدوم از موارد بالا ممکن نبود! حتی چیزایی که واقعا حیاتیه. ما حق توالت رفتن نداشتیم، چه برسه به سیگار کشیدن!
