بازیکنان و مربیان دو تیم برزیل و هلند توجه داشته باشند که اینجانب فردا برای بعد از بازی بلیط دارم و هرگونه تساوی که باعث کشیده شدن بازی به وقت اضافه بشود، بنده آن را از دست داده و خسارات جبرانپذیری به اعتماد اینجانب به آن بزرگواران وارد خواهد آمد.
و من الله توفیق
اگه مث من وقت و حالشو نداری که بازیها رو مرتب از اخبار دنبال کنی، از سایت ایرانگل غافل نشو و فقط گلها رو ببین! میتونی مشترک فیدشون هم بشی و همهی گلها رو تو فیدخوانت ببینی. گلهای لیگ برتر ایران و جام باشگاههای آسیا و… رو هم میذارن ها. اما فعلا جام جهانیه که رو بورسه. خلاصه دمشون گرم که من یکی رو آپدیت نگه میدارن، بدون درد و خونریزی.
آخرین اسطورهی هنوزفعال ِ نسل من هم رفت. بازیکنی که در دههی ۸۰ با آ.ث.میلان رویایی ِ اون زمان یکی از ستارههای دستنیافتنی ما بود و با توجه به این که از ۱۶ سالگی کارش را با میلان شروع کرده بود و تا ۴۰ سالگی ادامه داد، تنها بازماندهی آن زمانهاست. بازیکنی که فراز و نشیبهای زیادی را با میلان طی کرد و به بزرگترین افتخارات رسید.
تا وقتی به بزرگسالی نرسی، نمیتوانی بفهمی که چقدر تفاوت هست به پرستیدن ستارهها در زمان کودکی و نوجوانی تا دوست داشتنشان در بزرگسالی. وقتی بزرگ میشوی ستارههای بیبدیل امروزی تنها بازیکنهای خوب هستند؛ اما در زمان تینایجری ستارهها را از ته دل میپرستی.
و مالدینی همه چیز را با هم داشت. قیافهی کاریزماتیک، خصوصیات فیزیکی عالی، تکنیک مناسب، حضور چندین ساله در یکی از رویاییترین تیمهای مطرح در زمان خودش… حتی استیل دویدنش هم ما را دیوانه میکرد.
و اینها باز هم مرثیهی او نیست، که همیشه ستارهها رفتنیاند. مرثیهی نسل من و ماست. نسلی که از سی گذشت و اسطورههایش تمام شدند. اسطورههایی که برایشان گلو پاره میکردیم، نه مثل حالا که لذتمان از فوتبال خلاصه میشود به کفزدنی لابد به تشویق حرکتی.
خداحافظ کاپیتان!
گزارشگر بازی منچستر یونایتد-آرسنال:
“الکس فرگوسن و آرسن ونگر تا به حال چهل بار با مربیگری این دو تیم مقابل هم قرار گرفتهاند که فرگوسن شانزده بار و ونگر پانزده بار پیروز میدان شدهاند…”
چهل بار میدونی یعنی چی؟! فرگوسن ۲۳ سال مربی منچستر بوده تا حالا و ونگر ۱۳ سال! حالا هی بشین بگو حق ما بیشتر از این حرفهاست. کی این حق رو به ما داده؟! از کوزه همان برون تراود که در اوست!
بازی امشب بارسلونا-چلسی اولین فوتبالی بود که کامل دیدم امسال! آقا سطح بازیها پایین اومده یا من چند وقته فوتبال ندیدم، تو ذهنم الکی بزرگ کردم یا چی؟!
گاس هیدینک که به علی پروین گفته بود تو در نیا که من اومدم. ۱۰ نفر رو چپونده بود تو دفاع که بکشن زیرش و یک پایان رأفت هم گذاشته بود اون جلو که تو این زیرتوپکشیها اگه اتفاقی یکیش هم رفت طرف دروازهی حریف، بره قاطی کنه با دروازهبان و دفاع که توپ برگشتی سرگردون رو یکی بکنه تو گل.
بارسلونا هم مثل تیمهای ایرانی که مواقع حساس میخورن به ضدفوتبال عربی و الکی عصبی میشن و به در بسته میزنن، هیچ برنامهای برای مقابله با این ضدفوتبال نداشت. من با این که فوتبالها رو دنبال نمیکنم الآن، از روی گزیدهی بازیها و صحنههای گلی که تا الآن دیده بودم، میتونستم حرکات مسی و اینیستا رو حدس بزنم! دیگه تکلیف آنالیزورهای تیم چلسی که مشخصه!
تصاویر تلویزیونی که دیگه رسما فاجعه بود! تصاویر کلوزآپ بیجا و بعضا لرزان و تار، از دست دادن صحنههای مهم، پخش آهستهی تصاویر وقتی اتفاق حساس دیگهای داشت میافتاد و… از صداسیمای ایران کسی رو فرستاده بودن اونجا؟!
خلاصه که حالمان گرفته گشت امشب، اساسی!
بالاخره خبر خوش رسید
اصلا باورم نمیشه که افشین قطبی شده سرمربی تیم ملی! در این شرایط به هزار و یک دلیل بهترین گزینه بود که نمیخوام وارد جزئیاتش بشم. ولی نکته اینه که با توجه به زمان باقیمونده احتمال عدم موفقیتش هم هست. بیایم برای یک بار هم تو تاریخمون شده، در صورت عدم صعود هم ازش حمایت کنیم، تا جام جهانی بعد نه تنها بین صعود کنندهها که بین شگفتیآفرینان باشیم. هرچند که هنوز هم از رسیدن به این جام ناامید نیستیم. من که فعلا از قهر خارج شده و طرفدار دوآتیشهی تیم ملی با قطبیام!
مصاحبهی قطبی با بیبیسی رو هم اگه ندیدی، حتما ببین! دانلود از رپیدشیر
محمد مایلی کهن عزیز،
خوب میدونی که اگر سیستم شایستهسالاری بر مملکت ما حاکم بود، تو برای مربیگری تیم ملی که هیچ، برای مربیگری تیم تشتکسازی دارغوزآباد سفلی هم صلاحیت نداشتی. حالا که دور روزگار غدار به کامته، تا میتونی رجز بخون! خوب میدونی که وارد بازی برد-برد شدهای. اگر تیم به جام جهانی نره که خوب کاسهکوزهها را سر دایی میشکنی و قیافهی وطنپرستی میگیری که به خاطر وطن از آبروی خودت مایه گذاشتی. اگر هم تیم صعود کنه که واویلا! ادعاهای طبقطبقت الآن چیه که بعد از صعود باشه!
من به شخصه یکی از خاطرات خوبم در مورد تیم ملی، صعود به جام جهانی ۹۸ بدون تو بود! از یک طرف دلم نمیاومد از جام باز بمونیم و از یک طرف تیم را با تو در جام نمیخواستم. به بهترین وجه صعود مقدر شد، ولی متاسفانه باز اونجا هم قبل از جام سنت زیرآبزنی اعمال شد. به هر حال باید با این واقعیت جامعهی ایرانی کنار اومد! تمام تلاش شما زیرآبزنان عزیز نهایتا شما را در خاطرها جای خواهد داد، نه در دلها!
دم از محبوبیت نزن. هیچ وقت ندیدهام کسی از تو خوشش بیاید. از همون اولی که خودت رو زورچپون تیم ملی کردی، حتی کسایی که تو را مربی خوبی میدونستند، از اخلاق و رفتارت برائت میجستند! بیله دیگ بیله چغندر! البته که تو کشوری که احمدینژاد رئیسجهمورش باشه و علیآبادی پدر ورزش، همچو کسی هم باید مربی تیم ملی باشه. قبل از تو دایی با همین کارها و لابی با خدا و امثالهم اونجا نشست، حالا تو. به هر حال قاچ زین را بچسب تا کِی که دورت تمام شود.
صعود به جام جهانی که هیچ، بر فرض محال اگر ایران با تو قهرمان جام بشه هم، من یکی خوشحال نمیشم. برای من قهرمانی به هر وسیله آرزو نیست. تو حداقلی از سواد و شخصیت و آبرو و مرام به عنوان یک انسان معمولی نداری، چه برسه به عنوان سرمربی تیم ملی.
توی فوتبال ایران با این زیرساخت، مدیریت، فرهنگ… البته که تو و پروین و قلعهنوعی و امثالهم نتیجه میگیرید و تو بوق میکنید. در این فوتبال شامورتیبازی و هوچیگری و لابیگری و … نقش اصلی داره، نه قدرت بدنی و تکنیک و تاکتیک و…
خداحافظ تیم ملی و تمام خاطرهها و اشکها و لبخندهایت! منتظر روزی میمونم که تیم ملی غصبی به تیم ملی واقعی تبدیل بشه و اون موقع برات گلو پاره کنم!
آقا این رو نمیشه تو دیدنیها گذاشت، خودش یک برنامهی مستقل میخواد!!!
Original Video – More videos at TinyPic
امشب نوستول خون زد بالا و تصمیم گرفتم قسمتهایی از برنامهی نود رو از طریق اینترنت ببینم:
۱- بعد ار مدتها صدا یا تصویر جلالی، میثاقیان، غلام پیروانی… کلی خاطره زنده کرد و خنده!
۲- این فردوسیپور ناقلا! اول این که دلم تنگ شده بود برای اون خندهها و طرز حرف زدنش. دوم این که هنوز هم از اون سوالهای شیطنتآمیزش میکرد. مخصوصا سر اون قضیهی فوق خندهدار استفاده از گوسفند برای تسطیح و هرس زمین چمن ورزشگاه. خوشم میآد که وقتی طرف هم پشت تلفن داره توجیه میکنه، زرتی قبول نمیکنه و محترمانه مخالفت میکنه.
۳- فردوسیپور علیرغم ایرادهایی که کارش داره، یک حرفهایه؛ نه در مقیاس جهانی که با استانداردهای ایران. تقریبا همیشه یک چیزی به برنامهش اضافه میکنه و حرکت رو به جلو داره. مثل همین قسمت که دیدم از عکسهای ارسالی مردم (شهروند-خبرنگار) استفاده میکنه از طریق سایت برنامهی نود! حالا البته خیلی دور از ذهنه، اما مقایسهش کن با “ورزش و مردم” شفیع! برنامهی نود، شروعش و ادامهش، یک حرکت لازم و رو به جلو بود در برنامههای ورزشی تلویزیون.
۴- آرش برهانی علیرغم شاهکاری که تو بازی آخر کرد هنوز خیلی تا بازیکن شدن فاصله داره. حالا انقدر هندونه میدن زیر بغلش که بندهی خدا ممکنه کار دست خودش بده. مثل ۱۰۰۱ بازیکن دیگهای که استعدادش رو داشتن و مردم و مخصوصا مطبوعات ما خرابشون کردن. برهانی هنوز باید آموزش ببینه که چطور جاگیری کنه و مخصوصا چطور و با کجای پا ضربههای آخر رو بزنه. البته که زیر دست قلعهنوعی بازیکن اگه خراب نشه، ساخته نمیشه! حالا هر چقدر بیاد تو مصاحبهش بگه ما آرش رو به آرش شناسوندیم و از این گلواژهها!
۵- با این که مدتهاست از جو فوتبال دورم، اما خوب به عنوان یک علاقهمند قدیمی هنوز دوست دارم تیم ملی و استقلال برنده بشن، اما صادقانهش نه با دایی و قلعهنوعی. نتیجهی خوب ِ به هر قیمت باعث میشه که تفکر گند زیرآبزنی و نامردی و عدم دانش فوتبال رو نشه (از اونایی که از نزدیک تو فوتبال هستن بپرسین که چطور دوستان از سکوها برای پیشبرد کارشون استفاده میکنن). همونطور که مایلیکهن و پروین سالها تیم ملی و پرسپولیس رو با فوتبال دیمی به فنا دادن. ما با مایلی کهن شش تا هم به کره زدیم، اما باعث شد سالها بختک مایلی کهن روی تیم ملی باشه (حالا کارشناسها بگن که اون برد چقدرش در اثر تاکتیک مایلیکهن بود البته). متاسفانه من ترجیح میدم که تیم ملی و استقلال ببازن و جای قلعهنوعی و دایی رو امثال برانکو و قطبی بگیرن (پارسال برای اولین بار تو عمرم دلم میخواست پرسپولیس قهرمان بشه به خاطر قطبی). هرچند تاریخ نشون داده اینها حتی اگر ببازن، کسی که میآریم جاشون طوریه که باز به ارواح اینها درود میفرستیم. سال به سال دریغ از پارسال. فقط وقتی فکر میکنم اگر دایی تیم رو ببره جام جهانی چطور دیگه با توپ هم از جاش تکون نخواهد خورد و خدا رو هم بندگی نخواهد کرد، پشتم میلرزه!
۶- نکتهی دیگه اینه که سالهاست ما مربیها رو از این تیم بر میداریم میذاریم رو اون تیم. از وقتی من یادم میآد جلالی، میثاقیان، ذوالفقارنسب، پیروانی، فیروز کریمی، احمدزاده، مظلومی، دستنشان… (فارغ از این که خوبن یا بد) مربیهای ما هستن. میثاقیان نتیجه نمیگیره کریمی رو جاش میآریم، به جای کریمی مظلومیمیآد و جای مظلومی رو میثاقیان میگیره و همینطور تا ابد. یکی دو نفر مثل حجازی و پروین خارج میشن و جاشون رو احتمالا مدیرروستا و مرفاوی میگیرن و صبر میکنیم تا باز یکی دو تا دیگه بازنشست بشن که دو تا جدید جاشون بذاریم!
۷- فوتبال ما درست نخواهد شد تا بقیهی ارکان کشورمون درست نشه. فوتبال ما بدون تردید پتانسیل زیادی داره. اما مثل بقیهی کارهای مملکت تا به دست کاردان سپرده نشه راهش به ترکستانه و بس. وقتی مصطفوی با اون سابقهاش میشه همهکارهی پرسپولیس، وقتی عشرت شایق تو هیئت مدیرهی استقلاله، وقتی از گوسفند برای درست کردن زمین استفاده میکنیم، وقتی بزرگترین ورزشگاه کشور هنوز سیستم دستشویی درستی نداره، وقتی تماشاگر ما با یک برد مربی رو میبره به عرش و با یک باخت میکشه به فحش خواهر و مادر، وقتی مربی تیم ملی با خدا لابی میکنه تا پست رو بگیره، وقتی… وقتی… وقتی… وقتی… و خلاصه تا وقتی که سلطان ما پروینه و ژنرالمون قلعهنوعی همین هست و خواهد بود!
———————–
* کاریکاتور با ایمیل به دستم رسیده و نمیدونم کار کیه!
